ตอนที่ 145 ขโมยไข่ไก่ป่าแล้วถูกไก่ป่าจิก

โจรป่าหญิงแหงนคอเชิดหน้าทำท่าลำพองราวกับยอมตายไม่ยอมจำนน ราวกับว่าผู้อื่นกำลังจะทำอะไรนางให้ได้อย่างนั้น

“ข้าแสวงหาความรู้สึกของตัวเองมันผิดตรงไหน! ท่านบัณฑิตอันดับสามหลิน ท่านจำข้าไม่ได้จริง ๆ หรือ 20 กว่าปีก่อนเราเคยพบกันครั้งหนึ่งบนถนน!”

โจรป่าหญิงมองเสนาบดีหลินด้วยสายตาเปี่ยมไมตรี จนแทบจะมองให้ขนทั่วตัวเสนาบดีหลินลุกชันขึ้นมา

คนผู้นี้มีปัญหาแน่ ๆ สองสิบกว่าปีก่อนพบกันครั้งหนึ่งบนถนน เขาไม่ได้มีความสามารถอ่านครั้งเดียวจำไม่ลืมสักหน่อย คนผู้นี้ก็ไม่ได้มีหน้าตาแบบที่ใครเห็นแล้วจะจำได้ในทันที เขาจะต้องจำนางไปทำไม