กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้นแต่ไก่โห่ หลินชีก็มาหิ้วหลินโม่ไปเข้าเฝ้าตามเคย
แต่พอเดินมาถึงข้างเตียงเขากลับหาตัวเจ้าหมอนี่ไม่เจอเสียเลย
มืดสนิทขนาดนั้น เขาแทบหาหัวมันยังไม่เจอ!
“โม่เอ๋อร์! รีบตื่นได้แล้ว ต้องไปเข้าเฝ้าแล้ว” หลินชีเอ่ยเรียกพลางคลำหาพลาง
หลินโม่ลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย แล้วโผล่หัวออกมาทางปลายเท้า
หลินชีตกใจจนผงะ “เจ้าทำอะไรน่ะ ทำไมไปนอนอยู่ปลายเตียงโน้น”
พุ! ไม่ไหว เขาอดไม่ได้จริง ๆ
ทำไมผ่านไปคืนเดียว ใบหน้านี้ยิ่งดำขึ้น แถมยังเงากว่าวานนี้ทั้งหัวดำเป็นเงาวับวาว
หลินชีสั่นริมฝีปากพลางหิ้วหลินโม่ขึ้นมา