ตอนที่ 122 เสด็จพ่อ! พวกข้าก็อยากนอนเข้าเฝ้า!

พอไป๋เสี่ยวพูดเช่นนี้ หลินโม่ก็รู้สึกจริง ๆ ว่าบัณฑิตคนนี้เป็นคนไม่เลวทีเดียว

หลินโม่เหลือบมองไท่เว่ยที่หน้าดำคร่ำเคร่งแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า:【ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าคุณหนูใหญ่กับบัณฑิตคนนี้ก็เข้าคู่กันได้ดีทีเดียว ไท่เว่ยไม่จำเป็นต้องพรากทั้งสองคนจริง ๆ หรอก การตีคู่ยวนยางให้แตกกันครั้งนี้ หากตีไม่ดี ไม้เรียวอาจฟาดเข้าหัวตัวเองก็ได้】

ไป๋เสี่ยวเอ่ยอย่างร่าเริง:【ข้าก็คิดว่าไท่เว่ยไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งด้วย อีกทั้งศิษย์สำนักคนโปรดที่เขาเล็งไว้ก็ไม่ไหวจริง ๆ ดูเผิน ๆ ก็เหมือนคนซื่อ แต่แท้จริงแล้วเจ้าสำราญเสียเหลือเกิน เป็นขาประจำหอคณิกาและหอนางโลมอยู่แล้ว เทียบกับบัณฑิตคนนั้นไม่ได้เลย】