กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเห็นไป๋เสี่ยวกระเด็นลอยออกไป หลินโม่ก็ลนลานรีบพุ่งเข้าไปหมายจะรับเขาไว้
“ไม่ต้องกลัว ข้าจะรับเจ้าเอง!”
หลินโม่เพิ่งสิ้นเสียง ไป๋เสี่ยวก็ลื่นหลุดผ่านช่องระหว่างนิ้วของนางร่วงลงไป
หลินโม่: ……
ไป๋เสี่ยว: ……
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ! หุบนิ้วให้ชิดกันหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร!”
ไป๋เสี่ยวนอนอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ยังดีที่เขาตกอย่างไรก็ไม่ตาย ไม่เช่นนั้นร่วงลงมาจากที่สูงถึงเพียงนี้คงสิ้นชีพจริง ๆ
หลินโม่หัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะชักมือกลับมาเงียบ ๆ “ข้าก็ลนลานเกินไปมิใช่หรือ ใครจะรู้ว่าดีดเจ้าเพียงครั้งเดียว เจ้าจะกระเด็นออกไปเสียแล้ว”