กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนหลังของเจ้าหมูแบกแม่นางสาว ๆ ไว้ทีละคนแล้วทีละคน ท่าทางอวดเบ่งนั้นช่างเหมือนเจ้านายของมันราวกับพิมพ์เดียวกัน
เมื่อคุณหนูผู้หนึ่งขี่หมูเสร็จแล้ว ก็เอ่ยถามหลินโม่ด้วยความอยากรู้ “ใต้เท้าหลินน้อย หมูตัวนี้ชื่ออะไรหรือเจ้าคะ”
หลินโม่ถูกถามจนงงไปชั่วขณะ:【อ๊ะ! ข้าลืมตั้งชื่อให้หมูซะแล้ว】
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของนาง สีหน้าบนใบหน้าของพวกเขาก็แข็งค้างไปชั่วขณะหนึ่ง
ขี่เขามานานขนาดนี้แล้วยังไม่ตั้งชื่อให้เขาอีกหรือ?
ระบบเอ่ยอย่างเบิกบาน:【เรียกว่าเทียนเผิงเถอะ!】
พอหลินโม่ได้ยินดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ชื่อนี้ดีมากเลยนี่นา “หมูตัวนี้ชื่อเทียนเผิง!”
ในยามนี้สายตาของทุกคนก็หันไปมองขุนนางผู้หนึ่ง สีหน้าของขุนนางผู้นั้นเริ่มแตกร้าวเล็กน้อย