กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บางทีสุดท้ายแล้วหลินโม่ก็ยังเหลือสติอยู่เพียงนิดเดียวที่ฉุดรั้งนางไว้ สุดท้ายนางจึงยอมละทิ้งความคิดนั้นไป
หลินโม่:【แต่ตระกูลเราก็ดูเหมือนจะไม่จนถึงขั้นนั้นนะ งั้นก็ปล่อยท่านพ่อกับพี่ชายข้าไปก่อนเถอะ เผื่อวันหน้าตระกูลตกอับ ก็ใช้วิธีนี้ได้!】
เสนาบดีหลิน: ……เจ้าป่วยหรืออย่างไร ยังคิดถึงเรื่องตระกูลตัวเองตกอับอีก
แม้แต่ระบบก็ยังคิดว่าความคิดของหลินโม่ช่างพิลึกพิลั่น แต่ก็เป็นผู้ถือครองของตัวเอง จะพิลึกพิลั่นสักแค่ไหนจะทำอย่างไรได้ อย่างมากก็แค่ทำให้โลกนี้คลุ้มคลั่งไปเท่านั้น
กว่าจะเสร็จว่าราชการยามเช้าได้อย่างยากลำบาก ซิ่นอ๋องนั่งอยู่บนรถเข็นก็ยังเหงื่อเย็นแตกชุ่มทั้งตัว