กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มองดูผู้คนรอบข้างที่ชอบดูเรื่องสนุกจนไม่กลัวเรื่องจะใหญ่โต เสนาบดีหลินเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ลูกหลานในบ้านพวกเจ้าก็ไม่ได้อายุมากกว่าลูกบ้านข้าสักเท่าไรกระมัง กลับไปถึงบ้านแล้วก็ลองให้พวกมันขี่ดูสักทีนะ”
ได้ยินคำนี้ คนรอบข้างก็หุบปากลงทันที ช่างเถิด ช่างเถิด ไปยุ่งด้วยไม่ได้! ไปยุ่งด้วยไม่ได้!
ระบบยังคงพร่ำเตือนหลินโม่ไม่หยุด แต่หลินโม่ที่เมาแล้วนั้นจุดเด่นก็คือเหล้าเกลือไม่เคยซึมเข้ารูหูเอาเสียเลย
ระบบเอ่ยอย่างจนใจ:【เจ้าโตขนาดนี้แล้ว เจ้าอยากได้ชีวิตแก่ ๆ ของท่านพ่อเจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่!】
หลินโม่:【ท่านพ่อข้ายังหนุ่มแน่นสง่างามอยู่เลย! ข้าไปเอาชีวิตท่านได้อย่างไร! ตอนเด็ก ๆ ข้าก็ขี่คอท่านแบบนี้ จะเป็นอะไรไปทำไมตอนนี้ถึงไม่ได้!】