กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอเดินออกจากโรงพยาบาล เสิ่นเจี้ยนกั๋วก็รั้นจะอุ้มเมียแนบอกเดินไปยังที่จอดรถให้ได้ ทำเอาเย่จื่อจินหน้าแดงหัวใจเต้นระรัว
“รีบวางฉันลงเร็ว คนมองกันตั้งเยอะแยะ”
บนลานกว้างหน้าโรงพยาบาล มีทั้งคนไข้และญาติคนไข้จำนวนมากต่างพากันหันมามองพวกเขา
ฝ่ายชายหล่อเหลา ฝ่ายหญิงงดงาม ช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก
“กลัวอะไร ฉันอุ้มเมียตัวเองเป็นเรื่องชอบธรรมอยู่แล้ว”
เสิ่นเจี้ยนกั๋วก้าวเท้ายาว รอยยิ้มบนใบหน้าปิดเอาไว้ไม่มิด
“พวกเรากำลังอุ้มท้องลูกรักตั้งสองคน ต้องระวังแล้วระวังอีก”
เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ เย่จื่อจินก็ลูบท้องพลางยิ้ม “คุณว่าเด็กสองคนของเรา โตไปจะเหมือนคุณหรือเหมือนฉัน”
“เหมือนเธอดีที่สุด ตาโต ผิวขาว”
เสิ่นเจี้ยนกั๋วกุมมือเธอไว้ “ถ้าเหมือนฉันก็ใช้ได้ แข็งแรง จะได้ปกป้องเธอได้”