กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สิ้นเสียงของเซียวชิวเยี่ยน เขาก็เตรียมจะวิ่งออกไปข้างนอก
เย่จื่อจินร้องเรียกเขาไว้ “ไม่ต้องรีบร้อน พวกนายยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ฉันพกของกินติดมาพอดี กินให้อิ่มก่อนค่อยไป”
ตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวัน อีกทั้งเมื่อครู่คนพวกนั้นยังมาอาละวาดที่นี่รอบหนึ่ง เธอจึงเดาว่าสองแม่ลูกต้องยังไม่ได้กินข้าวแน่นอน
จากนั้นจึงหยิบห่อกระดาษน้ำมันห่อหนึ่งออกมาจากกระเป๋าผ้า “หมั่นโถวข้าวโพด หมั่นโถวมันเทศกับเนื้อพะโล้ พวกเธอรีบกินเถอะ”
“ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน...”
เซียวหว่านรีบปฏิเสธ “เธอช่วยพวกเราเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว จะรับของของเธออีกได้ยังไง”
“รับไว้เถอะ”
เย่จื่อจินยัดของใส่มือเธอ “เห็นเธอไอหนักขนาดนี้ ต้องบำรุงหน่อย ร่างกายไม่ดี โรคก็คงไม่หายในเร็ววัน”