กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ออกจากที่ทำการไปรษณีย์ เย่จื่อจินไม่ได้ตรงกลับบ้านทันที เธอขี่รถเลี้ยวเข้าไปในตรอกอันเงียบสงบหนึ่งตัว
เก็บจักรยานด้วยตัวเองเรียบร้อยแล้ว เธอก็วูบตัวเข้าไปในมิติ
เปลี่ยนเป็นชุดผ้าหยาบที่ไม่สะดุดตา และแต่งหน้าแต่งตาอีกหน่อย จึงค่อยก้าวออกมาใหม่อีกครั้ง
สุดตรอกเป็นทางเข้าของตลาดมืด ที่หน้าประตูยังมีตาแก่ไร้ความรู้สึกคนเดิมนั่งยอง ๆ อยู่เช่นเคย
เมื่อเห็นเธอเดินมา ตาแก่เงยหน้ากวาดตามองแวบหนึ่ง รู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง จึงไม่ได้พูดอะไรกัน ถือเป็นการยอมปล่อยให้ผ่านไปโดยปริยาย
เย่จื่อจินก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน สวีอู่ที่เฝ้าอยู่ในลานบ้านจำเธอได้ในพริบตาเดียว แววตาพลันเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที
“พี่สาวคนโต ท่านมาถึงจนได้ รีบเข้ามาเลย”