ตอนที่ 300 ประสบกับตัวเอง ไม่เชื่อไม่ได้

เสิ่นเจี้ยนกั๋วเดินขึ้นเขาต่อไปเรื่อย ๆ พอเดินไปถึงจุดที่ห่างจากบ้านประมาณ 1 กิโลเมตร เขาก็ใช้ก้อนหินปาโดนไก่ป่าตัวหนึ่ง

เขาหิ้วไก่ป่าขึ้นมาแล้วท่องในใจอีกครั้งว่า “เก็บ” ทว่าคราวนี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

เขาเดินย้อนกลับไปใหม่ พอกลับมาถึงห้องที่เก็บฟืนเมื่อครู่แล้วลองอีกครั้ง ไก่ป่าก็ถูกเก็บเข้าไปในมิติอย่างราบรื่นจริง ๆ

ดูท่าแล้ว คงต้องอยู่ในระยะห่างจากเมียไม่เกินไม่กี่ร้อยเมตร เขาถึงจะใช้มิติได้ ถ้าไกลกว่านั้นก็ไม่ได้แล้ว

เขาจึงลองเข้าออกมิติด้วยตัวเองอีกครั้ง พบว่าทุกครั้งที่ออกมาก็ยังคงอยู่ที่เดิม

พอคิดใคร่ครวญดูแบบนี้ เขาก็เข้าใจกฎระเบียบการเข้าออกมิติได้โดยคร่าว ๆ ในใจพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที