ตอนที่ 260 สถานีรถไฟแห่งการลาจาก

วันเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันมักเหมือนเม็ดทรายในร่องนิ้ว กำแน่นเพียงใดก็รั้งไว้ไม่อยู่

เมื่อคืนหิมะตกอีกหนึ่งคืน ในลานบ้านมีหิมะสีขาวทับถมเป็นชั้นบาง ๆ เหยียบลงไปส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด

ฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ เสิ่นเจี้ยนกั๋วก็สะพายห่อสัมภาระที่พองแน่นไว้บนหลัง มือยังถืออยู่อีกห่อหนึ่ง

ข้างในอัดแน่นไปด้วยเนื้อแห้ง กระต่ายรสเผ็ด และไก่ผัดพริกแห้งที่เย่จื่อจินเร่งทำทั้งคืน น้ำหนักที่ถ่วงหนักกดทับอยู่บนไหล่ แต่ในใจเขากลับอบอุ่นราวกับกอดก้อนไฟไว้

เย่จื่อจินยืนอยู่ตรงหน้าเขา นิ้วมือลูบผ่านคอเสื้อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดนับพันหมื่นคำจุกอยู่ที่ลำคอ ทว่ากลับพูดไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว

จ้าวกุ้ยฮวาเดินออกมาจากห้องครัว ยัดห่อผ้าที่ยังอุ่น ๆ ใส่มือเย่จื่อจิน