กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จูบนี้อ่อนโยนและลึกซึ้ง เนิ่นนาน ทั้งยังแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมระมัดระวัง
กระทั่งเย่จื่อจินหายใจไม่ทันและดันเขาเบา ๆ เสิ่นเจี้ยนกั๋วถึงยอมปล่อยเธอด้วยความอาลัยอาวรณ์ หน้าผากแนบชิดหน้าผากของเธอ ลมหายใจหลอมรวมเป็นหนึ่ง
“จื่อจิน” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “รอฉันกลับกองทัพคราวนี้ จะพยายามสร้างผลงานให้มาก ๆ รีบยื่นขอวันลาเยี่ยมญาติให้เร็วขึ้น ถึงตอนนั้นพวกเราก็แต่งงานกันนะ”
เย่จื่อจินหน้าแดงพลางพยักหน้า ในใจเต้นระรัวตึกตักราวกับมีกระต่ายตัวน้อยซุกอยู่ข้างใน
“ฉันไม่ได้ต้องการให้นายไปสร้างผลงานสร้างชื่อเสียงเพื่อฉันหรอก ขอแค่นายกลับมาอย่างปลอดภัย ฉันก็แต่งกับนายแล้ว”
ทั้งสองนั่งอิงแอบกันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ทว่ากลับอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก