กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ไม่นานนัก บะหมี่ก็ต้มเสร็จ เย่จื่อจินตักชามใหญ่มาวางไว้บนโต๊ะ ทั้งสองนั่งลงหน้าโต๊ะกินข้าว
เสิ่นเจี้ยนกั๋วมองดูบะหมี่หนึ่งชามตรงหน้าตัวเอง อดไม่ได้ที่จะถาม “เมีย เธอไม่กินเหรอ ทำไมตักมาแค่ชามเดียวล่ะ”
เย่จื่อจินยิ้มบาง ๆ หยิบชามเล็กออกมาใบหนึ่ง
“ฉันกินแค่สองคำก็พอแล้ว นายอยู่ในกองทัพคงกินไม่อิ่มแน่ ๆ กินให้เยอะหน่อยนะ”
จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มกินข้าว
เสิ่นเจี้ยนกั๋วกินคำโต ๆ พลางเอ่ยปากพูดอย่างอู้อี้ขณะกิน
“เมีย บะหมี่นี้อร่อยมากเลย อยู่ในกองทัพไม่มีทางได้กินบะหมี่อร่อยขนาดนี้หรอก”
เย่จื่อจินมองดูเขากินอย่างเอร็ดอร่อย ตัวเธอเองก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
“อร่อยก็กินให้เยอะหน่อยสิ ต่อไปขอแค่นายอยากกิน ฉันก็จะทำให้กิน”