กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเจี้ยนกั๋วฟังถ้อยคำที่เปี่ยมด้วยความเข้าอกเข้าใจของเย่จื่อจินแล้ว ขอบตาพลันแดงเรื่อขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
เขากอดเย่จื่อจินแน่นขึ้นกว่าเดิม น้ำเสียงเจือความสะอื้นเบา ๆ ขณะเอ่ยว่า
“จื่อจิน เธอดีจริง ๆ”
“หลังจากฉันไปแล้ว เธออยู่คนเดียวที่นี่ ต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ ถึงตอนนั้นฉันจะเขียนจดหมายมาหาเธอ”
เย่จื่อจินหมุนตัวกลับมา ค่อย ๆ เช็ดเหงื่อบนใบหน้าของเสิ่นเจี้ยนกั๋วออกอย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยยิ้ม ๆ
“นายไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันดูแลตัวเองได้ดีอยู่แล้ว”
“นายอยู่ในกองทัพก็ต้องระวังความปลอดภัยด้วย ทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงล่ะ”
ทั้งสองกอดกันอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับเวลาหยุดนิ่งลงในชั่วขณะนี้ ต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้ถึงความอาลัยอาวรณ์และความห่วงหาลึก ๆ ในใจของอีกฝ่าย