ตอนที่ 224 เสิ่นเจี้ยนกั๋วแง่งอนเล็กน้อย

เด็ก ๆ หลายคนเพิ่งได้กุ้งไปเมื่อครู่ ตอนนี้จึงพากันออกไปอวดเพื่อน ๆ ในลานบ้านจึงไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว

พอย่างเท้าพ้นประตู เสิ่นเจี้ยนกั๋วก็ทนรอไม่ไหวรีบคว้ามือเย่จื่อจิน คิดจะพาเดินไปที่ห้องของตัวเอง

เย่จื่อจินเห็นทิศทางไม่ถูกต้องจึงรีบขัดขืน “เดินผิดทางแล้ว เรือนใหญ่อยู่ทางนี้”

ทุกครั้งที่มาเธอมักจะไปที่เรือนใหญ่ พอนาทีนี้รู้สึกว่าผิดทิศจึงรีบเตือนสติ

เสิ่นเจี้ยนกั๋วยิ้มพลางกล่าว “กลัวอะไรกัน พวกเขาไม่ว่าอะไรหรอก พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งนานขนาดนี้ หรือว่าเธอไม่อยากคุยกับฉันตามลำพังบ้างเหรอ”

เย่จื่อจินทั้งร้อนใจทั้งเขินอาย คิดในใจ

“นายไม่กลัว แต่ฉันกลัวนี่”

“ถ้าคนในครอบครัวนายเห็นฉันเดินเข้าห้องนาย ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะคิดยังไงกัน ฉันเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหนกันพอดี”