กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากออกมาจากสถานีอนามัย เสิ่นเจี้ยนกั๋วก็ประคองเย่จื่อจินค่อย ๆ เดินตรงไปยังจักรยานด้วยตัวเอง
เขาเอ่ยเสียงเบา “จื่อจิน วันนี้โชคดีที่เธอไม่เป็นอะไรมาก ไม่อย่างนั้นฉันคงโทษตัวเองจนตาย ทั้งหมดเป็นเพราะฉันดูแลเธอไม่ดีเอง”
เย่จื่อจินรู้สึกว่าเขาคิดเอาเองว่าตนเองก็มีส่วนรับผิดชอบ
เย่จื่อจินมองสีหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความโทษตัวเอง จึงเอ่ยปลอบใจไปสองสามประโยค
“เรื่องนี้จะโทษนายได้ยังไงกัน เป็นฉันเองที่ไม่ระวัง”
“วันนี้นายช่วยฉันไว้มากจริง ๆ ถ้าไม่ได้นาย ฉันก็ไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี”
เสิ่นเจี้ยนกั๋วมองเย่จื่อจิน แววตาเต็มไปด้วยความปวดใจและห่วงใย
“ต่อไปถ้าเธอจะขึ้นเขา ห้ามไปคนเดียวอีกเด็ดขาด อันตรายเกินไป”
“ถ้าเธออยากไป ฉันจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง”
เย่จื่อจินพยักหน้าส่ง ๆ “อืม รู้แล้ว”