กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ได้ยินว่าพ่อจะตีตนให้ตาย ซูเสี่ยวอวิ๋นยังไม่อยากตาย ในสมองจึงรีบคิดหาหนทางทันที
เธอรีบเลิกผ้าห่มคลานลุกขึ้นมา แล้วเอ่ยว่า “พ่อแม่คะ แต่ฉันถูกคนเขาทำร้ายเอานะ”
ซูเสี่ยวอวิ๋นตกใจกลัวจนรีบปัดความรับผิดชอบ
มารดาตระกูลซูได้ยินก็รีบพูดขึ้นทันที “พ่อมัน เด็กสาวก็บอกแล้วว่าเธอถูกคนทำร้าย คุณก็ลองฟังดูว่าเธอจะพูดยังไงไม่ได้เหรอ”
บิดาตระกูลซูได้ยินก็แค่นเสียงหึ แต่ก็ยังหยุดการกระทำในมือลง
“พูดมา ใครทำร้ายแก ถ้ากล้าพูดจาเหลวไหลหลอกฉัน วันนี้พ่อก็ตีแกตายเหมือนกัน”
ซูเสี่ยวอวิ๋นสะอึกสะอื้นร้องไห้พลางเอ่ย “เป็นเยาวชนปัญญาชนคนหนึ่ง ก็คือคนคนนั้นที่ทำให้ฉันตกงาน”
“เดิมทีฉันกะจะวางยาเธอ ให้เธอแต่งงานกับพี่ใหญ่ของฉัน”
“แต่ใครจะไปรู้ว่ายานั่นไม่รู้ไปอยู่ในมือเธอได้ยังไง ฉันกับพี่ใหญ่ก็งง ๆ เบลอ ๆ จนกระทั่ง...”