ตอนที่ 136 กลับหมู่บ้านด้วยกัน

รถไฟแล่นต่อไปอีกสามวัน ในที่สุดก็มาถึงจุดหมายปลายทางในช่วงสายของวันที่สี่

พอก้าวออกจากสถานีรถไฟ เย่จื่อจินก็เห็นร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งในทันที

เสิ่นเจี้ยนกั๋วกำลังยืนพิงจู้จื่อด้านนอกสถานีรถไฟอย่างเกียจคร้าน ในมือคีบบุหรี่หนึ่งมวน พ่นควันพวยพุ่งออกมา

ท่าทางยืนนั้นดูไม่ค่อยจะสำรวมเท่าไหร่ บุคลิกก็ติดจะดูเกเรอันธพาลอยู่บ้าง

แม้จะสวมเสื้อบุฝ้ายที่ค่อนข้างเก่าตัวหนึ่ง แต่พอมองดูแล้วกลับรู้สึกหล่อเหลาอย่างบอกไม่ถูก

พอคิดขึ้นมาได้ว่าตนเองมองว่าคนผู้นี้ดูหล่อเหลา เย่จื่อจินก็รีบขยี้ตาทันที เธอต้องตาฝาดไปแล้วแน่ ๆ ถึงได้คิดไปแบบนั้น

ไม่รู้ว่าคนคนนี้มาทำอะไรที่นี่ เธอเองก็ไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับเขา จึงก้มหน้าก้มตาหิ้วสัมภาระสาวเท้าเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว