ตอนที่ 122 เพื่อนที่ดีร่ำลา

หลังจากออกจากตลาดมืด เย่จื่อจินก็กลับไปที่เรือนรับรองก่อน

เธอตั้งใจว่าจะเอาธัญพืชใส่กระสอบไว้ก่อน เพื่อให้สะดวกต่อการซื้อขายในคืนนี้

เพียงแต่กระสอบป่านและตะกร้าสะพายหลังพวกนี้หากเอาออกไปแล้ว คงจะเอาคืนกลับมาไม่ได้ ซึ่งตอนนี้เธอขาดแคลนสิ่งนี้มากที่สุด

พอรอจนถึงสี่ทุ่มกว่า เย่จื่อจินแน่ใจว่าคนในเรือนรับรองหลับกันหมดแล้ว จึงค่อยแอบปีนหน้าต่างออกจากเรือนรับรองไป

จะว่าไปแล้วแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่อยากเชื่อ เดิมทีคิดว่าการปีนหน้าต่างคงจะยากมาก

นึกไม่ถึงเลยว่าตอนที่กระโดดลงมาจากชั้นสอง เธอจะรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเบาราวกับนกเธอแอ่น

พริ้วไหวเบาหวิวก็กระโดดลงมาถึงพื้นแล้ว อีกทั้งยังไม่มีอะไรกันเลยสักนิด