ตอนที่ 84 นักเลงเสเพล

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเปลือกตาของเสิ่นเจี้ยนกั๋วก็ขยับไหวเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ

จ้าวกุ้ยฮวาเห็นดังนั้น ก็รีบขยับเข้าไปใกล้ ถามด้วยความห่วงใย

“เจี้ยนกั๋ว นายฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง เจ็บไหม!”

เสิ่นเจี้ยนกั๋วลืมตาขึ้นมาก็เห็นแม่ของตน พ่อของเขาก็อยู่ข้าง ๆ ด้วย

พลางมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอีกครั้ง จิตสำนึกบอกว่าตนน่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล

เขาคิดว่า ตนเองไม่ตายจริง ๆ ด้วย

เขาขยับริมฝีปากเบา ๆ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“แม่ พวกแม่มาได้ยังไง”

จ้าวกุ้ยฮวาทั้งปวดใจทั้งโกรธ จึงตัดพ้อต่อว่า “ยังจะถามอีกว่าฉันมาได้ยังไง นายหนีไปไหนมา ทำไมถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเยาวชนปัญญาชนหลินไปตามพวกเรา เช้าวันนี้นายก็คงเหลือแต่ร่างให้พวกเรามาเก็บศพแล้ว”