ตอนที่ 77 สหกรณ์จัดจำหน่าย

พนักงานขายเป็นสหายหญิงสาวคนหนึ่ง ดูท่าทางอายุราว ๆ สิบถึงยี่สิบปี

เธอสวมชุดทำงานที่ซักจนสีซีดขาวไปบ้าง เส้นผมหวีเรียบกริบอย่างพิถีพิถัน

เธอเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองผ่านอวี๋กุ้ยเหมย แล้วจึงมองไปยังเย่จื่อจิน

เมื่อเห็นทั้งสองคนแต่งตัวเรียบง่าย มีท่าทางแบบคนบ้านนอก แทบจะเอาเสื้อผ้าที่มีทั้งหมดมาสวมทับบนตัว

คิ้วของพนักงานขายขมวดขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเผยความไม่พอใจออกมาแวบหนึ่ง

เธอเดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามา ถามด้วยความหงุดหงิดอยู่บ้างว่า “จะดูผ้าผืนไหน”

อวี๋กุ้ยเหมยชี้ไปยังผ้าผืนที่เธอเล็งไว้แล้วพูดว่า “ผืนนี้”

พนักงานขายหยิบผ้าพับนั้นขึ้นมา แล้วโยนลงบนตู้กระจกอย่างไม่ใส่ใจ

“ดูก็ดูไป จับเบา ๆ หน่อยล่ะ เล็บนิ้วมืออย่าได้มาข่วนผ้าฉันจนพังเชียว”