กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอเดินออกจากที่ทำการไปรษณีย์ เย่จื่อจินก็ตั้งใจจะเอาผมของอวี๋กุ้ยเหมยไปขาย
คิดดูแล้วคนที่รับซื้อผมน่าจะมีแค่ร้านตัดผม เธอจึงไปถามหาตำแหน่งของร้านตัดผมจากคนแถวนั้น
ไม่นานนัก เธอก็มาถึงร้านตัดผมขนาดเพียงสี่ห้าตารางเมตรแห่งหนึ่ง
บนผนังด้านในมีเพียงกระจกหนึ่งบาน กับเก้าอี้หนึ่งตัว
ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงลานบ้านคนนั้น ก็น่าจะเป็นช่างตัดผมของที่นี่
การแต่งตัวของผู้หญิงคนนี้น่าจะทันสมัยที่สุดในยุคนี้แล้ว เธอสวมชุดเดรสยาวลายดอกไม้เล็ก ๆ หนึ่งตัว เท้าใส่รองเท้าหนังหนึ่งคู่ ทั้งยังดัดผมเป็นลอนอีกด้วย
พอเห็นสหายหญิงที่สวมเครื่องแบบทหารเดินเข้ามา ช่างตัดผมก็เผยรอยยิ้มออกมาในชั่วพริบตาทันที
“สหาย คุณอยากตัดผมเหรอ”