กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 531 กลัวนางจากไป
“เหมียนเหมียน ข้าคิดถึงเจ้าจะแย่แล้ว!”
น้ำเสียงเปิดเผย ท่าทีโอหัง หากไม่ใช่เฟิ่งซีแล้วจะเป็นใครได้อีก?
ผ้าขนหนูในมือหลิ่วอวิ๋นเหมียนร่วงลงพื้น แต่นางไม่สนใจ รีบวิ่งออกไปทันที
—หากไม่ได้ยินเสียงนี้ นางคงไม่รู้เลยว่าตนเป็นห่วงอีกฝ่ายมากเพียงใด
ดีแล้ว ดีแล้ว
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต่อให้ถูกหักหลัง ต่อให้เคยสิ้นหวัง ขอเพียงตอนนี้นางยังยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย ทุกสิ่งก็ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้
“เจ้า เจ้าเหตุใดถึงดำขึ้นขนาดนี้!”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนตาค้างอ้าปากค้าง มองสหายผิวสีช็อกโกแลตตรงหน้า แทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
นี่ไป…ทำผิวแทนมาหรือ?