กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 525 กลับเมืองหลวง
จากนั้นหลิ่วอวิ๋นเหมียนก็ผิดหวังในที่สุด
ลู่ฉือขยับสายตาหลบอย่างกระอักกระอ่วน “...ยัง”
เขาไม่กล้ามองหลิ่วอวิ๋นเหมียน
เขารู้สึกว่าตนทำให้นางผิดหวัง
เขานี่มัน…ก็ไม่ใช่คนอายุ 70-80 ปีเสียหน่อย เหตุใดจึงลืมเรื่องในอดีตไปได้?
เช่นเดียวกับที่หลิ่วอวิ๋นเหมียนพยายามเอาใจเขาเขามาใส่ใจเรา แท้จริงแล้วเขาก็ลองนึกถึงสถานการณ์ของหลิ่วอวิ๋นเหมียนเช่นกัน
—สามีที่รักกัน เป็นหลักพึ่งพิงที่วางใจได้ กลับลืมนางไปชั่วข้ามคืน นางจะรู้สึกเช่นไร แล้วจะไปพึ่งพาใครได้อีก?
หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้สึกผิดหวังในใจ แต่ก็ยังฝืนยิ้มให้เขา “ไม่ช้าก็เร็วต้องนึกออกแน่ ราชโองการมาถึงแล้ว ไปรับราชโองการก่อนเถิด”
ลู่ฉือเกือบอยากเอาราชโองการฟาดใส่หน้าพี่เขยของตน