กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 512 ไหขี้หึง
หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้สึกตื่นเต้นหวั่นไหว
บุรุษของนางยังคงเป็นคนที่มีความรับผิดชอบไม่เปลี่ยนแปลง
ทว่านางไม่ได้กลัวจวงเซียว
นางยังคงเขย่งปลายเท้าโผล่ศีรษะออกมาจากด้านหลังลู่ฉือ แล้วตะโกนว่า “ตอนนี้ที่เจ้ากำลังโมโห ก็เพราะข้าพูดแทงใจดำเจ้า เจ้าเลยอับอายจนเดือดดาล ทั้งที่ในใจเจ้ารู้ดีอยู่แล้ว…”
ท่าทางของนางเหมือนเด็กที่เพิ่งทะเลาะแล้วเสียเปรียบ เดิมทีหวาดกลัวจนหงอไปหมด แต่พอเห็นคนในบ้านมา ก็พลันได้ใจ หลบอยู่หลังคนในครอบครัวแล้วชี้ไม้ชี้มือข่มขู่คนอื่น ราวกับผู้น้อยที่ได้ใจ
จวงเซียวไม่ได้ถึงขั้นจะเข้ามาฟันนางจริง ๆ แต่กลับถลึงตาใส่ลู่ฉือ