กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 507 ความรักคือการเวียนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“อีกอย่าง ข้าอาจไม่รู้ว่าจะเป็นสามีที่ดีได้อย่างไร หากเจ้ามีข้อเรียกร้องก็เตือนข้า” ลู่ฉือกัดฟัน ก่อนรวบยอดพูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาทั้งหมด “สิ่งใดที่ข้าทำได้ ข้าจะพยายามทำให้เจ้า ไม่ปล่อยให้เจ้าต้องคับข้องใจ”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนผู้เป็นคนคลั่งรัก ได้ฟังคำพูดนี้แล้วก็ร้องไห้จนสะอึกสะอื้น
แม้ตอนที่ยืนยันว่าลู่ฉือสูญเสียความทรงจำ นางก็ยังไม่ได้ร้องไห้ถึงเพียงนี้
แม้สูญเสียความทรงจำ เขาก็ยังเป็นชายผู้สูงใหญ่สง่างามและมีความรับผิดชอบคนนั้น
ลู่ฉือไม่เคยเปลี่ยนไป
เขาคู่ควรกับความรักเสมอ
ลู่ฉือทำอะไรไม่ถูก
เขาพูดอะไรผิดไปหรือ?
เหตุใดยิ่งพูดยิ่งแย่?