กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 501 หึงหวงโดยสัญชาตญาณ
ที่แท้หลิ่วอวิ๋นเหมียนนั่งยอง ๆ อยู่นาน พอลุกขึ้นก็รู้สึกมืดวูบตรงหน้า เกือบยืนไม่อยู่
จี้สวีสิงซึ่งยืนสังเกตการณ์และเรียนรู้อยู่ข้างนางจึงยื่นมือมาประคองไว้
หลิ่วอวิ๋นเหมียนพักครู่หนึ่งก็หายดี นางยิ้มกล่าวว่า “ขอบคุณ”
จี้สวีสิงเป็นสุภาพบุรุษ เขาชักมือกลับอย่างรวดเร็วแล้วกล่าวเสียงเบาว่า “ฮูหยินค่อย ๆ ลุก”
กิริยาท่าทางและปฏิกิริยาของทั้งสองเป็นธรรมชาติมาก จึงไม่มีใครรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ยกเว้น—ลู่ฉือ
ลู่ฉือรู้สึกว่าตนถูกปกคลุมด้วยอารมณ์แปลกประหลาดที่ไม่คุ้นเคย ราวกับสิ่งส่วนตัวที่เป็นของตนถูกผู้อื่นล่วงเกิน
เขาไม่รู้ว่าอารมณ์นั้นเรียกว่าหึงหวง
ความรู้สึกเช่นนี้แปลกใหม่เกินไปสำหรับเขา