กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 477 จวงเซียวที่เก็บอาการไม่อยู่
จวงเซียวที่เดิมตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่รั้งแขก คราวนี้กลับเปลี่ยนใจ
“หยุดก่อน” เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้าอนุญาตให้เจ้าไปแล้วหรือ?”
หวังซวงมองเขาอย่างใจเย็น ส่งคำถามไร้เสียงผ่านสายตาว่า “มีธุระอะไรอีก?”
จวงเซียวโกรธอยู่ในใจ
ท่านแม่เถอะ ถูกหญิงคนนี้ควบคุมเสียอยู่หมัดอีกแล้ว
เขาแทบอยากตบหน้าตัวเองสักสองฉาดให้ได้สติ
แต่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้
อย่างน้อยในสถานการณ์เช่นนี้ คนที่ควรไปไม่ใช่หวังซวง
หากหวังซวงจากไปเช่นนี้ ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก