กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 467 ลู่ฉือหายตัวไป
เสวี่ยอี๋อ่านจดหมายฉบับนี้จบแล้วก็รู้สึกสะท้อนใจไม่น้อย
หลิ่วอวิ๋นเหมียนเอ่ยว่า “เจ้าถอนหายใจด้วยเหตุใด?”
“ข้าอิจฉาเจ้าค่ะ” เสวี่ยอี๋กล่าว “ไม่ว่ากู้ชิงฮวนหรือแม่นางหวัง พวกนางล้วนเคยหรือกำลังได้รับความรักอย่างลึกซึ้งจากใครสักคน”
แต่ซือหมิงเจิงรักเพียงตัวเอง
เสวี่ยอี๋รู้สึกว่าความรักลึกซึ้งที่ตนทุ่มเทลงไปในความสัมพันธ์ครั้งนั้น ก็เหมือนก้อนหินที่ตกลงไปในห้วงน้ำลึกไร้ก้นบึ้ง ก่อระลอกคลื่นขึ้นชั่วครู่ไม่กี่วง แล้วก็ไม่เหลือสิ่งใดอีก
“เยว่สิงจือไม่ดีหรือ?” หลิ่วอวิ๋นเหมียนถาม
ก่อนหน้านี้เสวี่ยอี๋เอาแต่หลบเลี่ยงหัวข้อนี้
นางไม่คิดเลยว่าครั้งนี้อีกฝ่ายจะยอมเอ่ยปาก
นางกล่าวว่า “บ่าวไม่รู้ว่าคุณชายเยว่ดีหรือไม่ดี และก็ไม่มีใจจะไปสืบเสาะ”