กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 398 ขอข้าลูกสักคนเถิด
《ซื้อสามีขี้โรคมารับขวัญ ข้าปวดเอวแล้ว》
ทว่าเรื่องมีลูกนั้น ลู่ฉือเองก็เริ่มหวั่นไหว
เขาเอ่ยกับหลิ่วอวิ๋นเหมียนหลายครั้งว่าอยากมีลูกสักคน
เขารู้ว่าหลิ่วอวิ๋นเหมียนกำลังคุมกำเนิด จึงปรึกษาหารือกับนาง
หลิ่วอวิ๋นเหมียนคล้องแขนรอบคอเขา “บางทีข้าอาจเห็นแก่ตัวเกินไป รู้สึกอยู่เสมอว่ายังใช้เวลาอยู่กับเจ้าเพียงลำพังไม่พอ หากวันหน้าเรามีลูก ข้าคงต้องแบ่งเวลาไปให้ลูกด้วย ก็จะใกล้ชิดกับเจ้าเหมือนตอนนี้ไม่ได้แล้ว”
“โง่หรือไร?” ลู่ฉือบีบจมูกนางเบา ๆ “ในจวนมีแม่นม หญิงชรา และสาวใช้ ลูกเกิดมาก็มีคนคอยปรนนิบัติตั้งสิบกว่าคน เจ้าแค่คอยดูอยู่ทุกวันก็พอ”
ที่จริงแล้ว ช่วงเวลาที่เด็กต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนมากที่สุดคือหลังจากรู้ความแล้ว