กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 360 ขุยขุย
ลู่ฉือกล่าวว่า “ให้กวนอินหนูขอโทษแล้ว ขากลับให้คนเลือกผ้าสีสดใสหน่อยที่เด็กหญิงชอบสักพับ แล้วบอกว่าเป็นบุตรีของข้าให้ส่งไปให้ ไม่เป็นไร พวกเดียวกัน”
คำว่า “พวกเดียวกัน” ทำให้หลิ่วอวิ๋นเหมียนชะงักงัน
พวกเดียวกันอะไร?
“บุตรสาวของหยางกง” ลู่ฉือกล่าว
หลิ่วอวิ๋นเหมียนนึกอยู่ครู่หนึ่ง ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง?
เสวี่ยอี๋เห็นนางทำหน้ามึนงง ก็อดหัวเราะไม่ได้ แล้วเตือนเสียงเบาว่า “ก็คือหยางกงคนที่ได้รับคำสั่งให้มาลักพาตัว แต่กลับยอมสวามิภักดิ์ด้วยตนเอง แล้วถูกเขาจับตัวไว้อย่างไรเล่า”
“อ้อ ๆ” หลิ่วอวิ๋นเหมียนเพิ่งนึกออก “เป็นเขานี่เอง ข้าก็นึกอยู่ว่าช่างคุ้นหูนัก”