กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 322 บุรุษฉกรรจ์ประหลาด
หลิ่วอวิ๋นเหมียนกระซิบหยอกเย้าว่า “เหตุใดข้าถึงรู้สึกเหมือนเป็นฝีมือข้าเลย…”
อย่างไรเสียนางกับพระชายาจวิ้นอ๋องหรงก็เป็นศัตรูกันจริง ๆ
ทุกคนต่างหัวเราะ
จู่ ๆ หลิ่วอวิ๋นเหมียนก็ขยิบตา ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
แต่ไม่นานนางก็ปฏิเสธความคิดนั้นเสียเอง
คงไม่กระมัง
นางคิดว่าเป็นฝีมือลู่ฉือหรือ?
วิธีลงมือเช่นนี้ช่างถูกใจนางยิ่งนัก!
พระชายาจวิ้นอ๋องหรงกล้ามาโจมตีจุดแข็งของนาง นางก็เลือกตอบโต้จุดอ่อนของอีกฝ่าย