บทที่ 294 ลู่ฉืออยากกางหางอวดโฉม

บทที่ 294 ลู่ฉืออยากกางหางอวดโฉม

กวนอินหนูมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนจวิ้นอ๋องหลีจริง ๆ นั่นคือการหย่าขาดโดยสมัครใจ

นั่นก็คือ—ขอเพียงข้ามีความสุข พวกเจ้าจะมองอย่างไรก็มองไป ข้าไม่สนใจ

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงจมอยู่กับความสุขที่ได้ม้าเหงื่อโลหิตมา ทั้งยังกระตือรือร้นอยากลองขี่

เขานั่งอยู่ข้างหลิ่วอวิ๋นเหมียนไม่ติดแล้ว

พั่งหยาหัวเราะเยาะเขาว่าก้นคงมีตะปูงอกออกมา

กวนอินหนูบอกว่าไม่ใช่ตะปูตัวเดียว แต่ต้องเป็นตะปูเรียงกันเป็นแถว

“ท่านแม่ เมื่อไรจะจบเล่า!”

เขาร้อนใจอยากไปขี่ม้าของตนเองเหลือเกิน

หลิ่วอวิ๋นเหมียนกล่าวว่า “ต้องดูฮ่องเต้ แต่ข้าบอกเจ้าไว้ก่อน เจ้ายังเด็ก ขี่ม้าเองไม่ได้ ต้องมีคนพาเจ้า…”