กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 245 ล่วงเกินคนเข้าแล้ว
หลิ่วอวิ๋นเหมียนว่า “รอลู่ฉือกลับมาแล้วค่อยให้เขาสืบก็รู้เอง”
ตอนนี้ความคิดทั้งหมดของนางอยู่ที่เฟิ่งซี เรื่องที่ไม่เร่งด่วนทำให้นางแบ่งใจไปสนใจไม่ได้จริง ๆ
“ก็ได้” พั่งยาว่า “พวกนั้นมีแต่รังแกคนอ่อนแอ กลัวคนแข็งแกร่ง”
หลังพั่งยาออกไป หลิ่วอวิ๋นเหมียนนั่งครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่หน้าโต๊ะ ก็ได้ยินเฟิ่งซีถามจากห้องข้าง ๆ ว่า “ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่? ช่วยให้ฟรี ๆ เจ้าอยากหักขาข้างไหนของมันก็ได้”
“นอนของเจ้าไป” หลิ่วอวิ๋นเหมียนตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็แค่สุนัขขี้เรื้อนตัวหนึ่ง เจ้าไม่กลัวมือเปื้อนหรือไร ข้าไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ ข้าจัดการเองได้”
แต่หลี่เจียวเจียว นางเกรงว่าจะรับมือไม่ไหวจริง ๆ