กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 203 เหมียนเหมียน ข้าไม่มีวันยกเจ้าให้ผู้อื่น
เมื่อลู่ฉือตื่นขึ้นก็พบว่าตนถูกโซ่เหล็กล่ามไว้กับเตียง บนร่างสวมเพียงเสื้อชั้นใน
โซ่เหล็กยาวมาก เขาขยับตัวได้อย่างอิสระในขอบเขตหนึ่ง แต่ไม่อาจออกจากห้องนี้ได้
ท้ายทอยยังคงปวดตุบ ๆ เขาใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะนึกออกว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
เหมือนว่าหลิ่วอวิ๋นเหมียนจะตีเขาจนสลบ?
ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ทิ้งเงาแสงด่างพร้อยไว้บนพื้น
คล้ายกับเช้าอันสงบสุขและสดใสทุกเช้าในวันวาน
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจข่มความโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นในใจลู่ฉือลงได้
เขานึกออกแล้ว
สุสานที่ฝังร่างบิดามารดาไว้ด้วยกันถูกคนขุดเปิด โลงศพถูกเปิดออก แม้แต่กระดูกก็อาจถูกคนลบหลู่...