บทที่ 200 หนุนหลังนาง

บทที่ 200 หนุนหลังนาง

หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้ว่าลู่ฉือมาหนุนหลังนาง

เขากลัวว่านางจะอยู่ในจวนอ๋องอย่างไม่สบายใจ หรือถูกกลั่นแกล้ง

พอคิดถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไหลรินอยู่ในใจ

เหล่าสตรีในเรือนรีบหลบออกไป

ฮูหยินเกามองหลิ่วอวิ๋นเหมียนอย่างกระวนกระวาย

หลิ่วอวิ๋นเหมียนยิ้มพลางตบหลังมือนางเบา ๆ ปลอบใจว่า “ท่านแม่ พวกเราไม่ต้องหลบก็ได้ เมื่อก่อนเจอกันทุกวัน กินอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ตอนนี้ยังจะหลบอีก คงหลอกตัวเองเกินไปแล้ว”

เดิมทีพระชายาอาวุโสคิดจะให้นางหลบไปก่อน แต่พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็ไม่อาจเอ่ยปากได้อีก

คิดอีกทีพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากัน หากทั้งสองฝ่ายยอมรับเรื่องการแต่งงานแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องหลบจริง ๆ