กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 197 ท่าทีของจวนอ๋องเจิ้นหนาน
ลู่ฉือถูกท่าทางปลอบใจตัวเองของหลิ่วอวิ๋นเหมียนทำให้หัวเราะ
เขากล่าวว่า “เหมียนเหมียน แต่งกับข้าไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น”
“ใครบอกว่าน่ากลัว?” หลิ่วอวิ๋นเหมียนปากแข็ง
“ถ้าไม่น่ากลัว เหตุใดเจ้าถึงคอยปลอบใจตัวเองอยู่เรื่อย?”
หลิ่วอวิ๋นเหมียน “……ข้าไม่ได้ทำเสียหน่อย”
คนผู้นี้น่ารำคาญจริง ๆ พูดความจริงออกมาทำไมกัน
“มะรืนข้าจะพาเจ้าไปจวนอ๋องเจิ้นหนานสักเที่ยว” ลู่ฉือกลัวนางอับอายจนเดือดดาล จึงรีบหยุดเมื่อเห็นว่าได้ทีแล้ว
หลิ่วอวิ๋นเหมียนพลันประหม่า “ต้องไปยอมรับญาติกันแล้วหรือ?”
“อืม ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญหน้า หากไม่ใช่เพราะเว่ยเกอกับฮูหยินเว่ยห้ามไว้ พระชายาอาวุโสคงบุกมาถึงที่นี่แล้ว”