กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 149 เหมียนเหมียน ช่วยข้าหน่อย
หลิ่วอวิ๋นเหมียนเหนื่อยจนแทบหมดแรง พอตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเช้าสว่างจ้าแล้ว
กวนอินหนูในอ้อมแขนยังหลับสนิท ส่วนลู่ฉือที่อยู่ข้างกายกลับหายไปไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด
“ท่านแม่?” กวนอินหนูขยี้ตา แล้วเรียกเสียงงัวเงีย “ท่านแม่!”
“อยู่นี่ ท่านแม่อยู่นี่” หลิ่วอวิ๋นเหมียนตบหลังเขาอย่างสงสารจับใจ “เอาละ ได้เวลาตื่นแล้ว เจ้าหนอนขี้เกียจ แดดส่องก้นแล้ว”
กวนอินหนูมองนางอย่างเหม่อลอย พอได้สติขึ้นมาก็พลันฉีกยิ้ม
“ท่านแม่ สุขสันต์วันปีใหม่!”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนเผยรอยยิ้มจากใจ “กวนอินหนู สุขสันต์วันปีใหม่”
“สุขสันต์วันปีใหม่” เสียงลู่ฉือดังขึ้นที่หน้าประตู
เขายืนอยู่ตรงนั้น อาบไล้ด้วยแสงตะวัน รอยยิ้มอบอุ่น มือถือซองมงคลปึกหนึ่ง