กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 139 เปาจื่อกับความรักข้างเดียว
วันขึ้นปีใหม่แท้ ๆ ยังจนตรอกจนเสียสติ ถึงกับมาขโมยปลาเชียวหรือ!
หลิ่วอวิ๋นเหมียนแทบโมโหจนตาย
แต่เมื่อนางตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว กลับพบว่าดูเหมือนจะกล่าวหาผู้อื่นผิดไปจริง ๆ
เพราะจากร่องรอยบนพื้น ดูคล้ายมีสัตว์บางชนิดลากมันไป ยังมีน้ำแกงหลงเหลืออยู่บนพื้นเป็นทางยาวไปไกล
“เปาจื่อ!” หลิ่วอวิ๋นเหมียนเท้าเอวร้องเรียกอย่างขุ่นเคือง
เมื่อเห็นสภาพตรงหน้า คนแรกที่นางสงสัยก็คือเปาจื่อ
เปาจื่อพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เงยหน้ามองนางแล้วเลียมุมปาก ราวกับกำลังถามว่า จะให้ของอร่อยอะไรข้าหรือ?
ที่แท้ไม่ใช่มันหรือ?
หากเป็นมันจริง มันคงรู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตาหลิ่วอวิ๋นเหมียนแน่