บทที่ 117 การอำลาที่ไม่เรียกว่าอำลา

บทที่ 117 การอำลาที่ไม่เรียกว่าอำลา

หลี่เจ๋อประจันเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของคนตระกูลหลิ่ว จึงงุนงงไปชั่วขณะ

เขารู้ว่าคนตระกูลหลิ่วดีกับเขามาก

แต่การ “ต้อนรับอย่างอบอุ่น” วันนี้ ดูจะเกินไปหน่อยหรือไม่?

เขายืนอยู่หน้าประตู ถึงกับไม่กล้าเข้าบ้าน

ท้ายที่สุดหลิ่วอวิ๋นซิ่งก็เป็นคนดึงเขาเข้ามา พลางปัดหิมะบนตัวเขาให้ แล้วถามว่า “เจ้ารู้เรื่องที่น้องเขยจะกลับเมืองหลวงหรือไม่?”

หลี่เจ๋อถอนหายใจโล่งอก

ดีแล้ว ๆ ไม่เกี่ยวกับเขา

“รู้” หลี่เจ๋อกล่าว “ไม่ใช่แค่เขาจะไป ใต้เท้าหานก็จะกลับเมืองหลวงด้วย”