กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 82 ภรรยาข้าเก่งที่สุด
นางนั่งขัดสมาธิบนแท่นนอนอุ่น พลางกินข้าวที่ลู่ฉือเก็บไว้ให้อย่างเอร็ดอร่อยและเมาท์เรื่องชาวบ้านไปด้วย
“...เจ้าว่าข้าตาถั่วแค่ไหน ข้าถึงกับมองไม่ออกเลยว่าที่จริงพวกนางสองคนเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน”
จุ๊ ๆ ๆ นางที่ต่อให้เป็นละครชิงอำนาจในวังหรือแย่งชิงกันในเรือน ก็อยู่ไม่พ้นเพลงเปิดเรื่องหรอก
ลู่ฉือหัวเราะ “ดวงตาของท่านแม่ใสสะอาด จึงมองไม่เห็นสิ่งโสมม”
“ข้าต้องคิดก่อนว่าคำพูดนี้ของเจ้ากำลังด่าข้าหรือไม่” หลิ่วอวิ๋นซิ่งฮึดฮัด “พวกเจ้าพูดจากันนี่อ้อมค้อมตั้งกี่ต่อกี่ชั้นก็ไม่รู้!”
“ระหว่างเจ้ากับข้า ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น” ลู่ฉือตักน้ำแกงเป็ดแก่เพิ่มให้นางอีกครึ่งช้อน
“สมองข้านี่ใช้การไม่ได้จริง ๆ”