กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 62 สอนภรรยาข้างหมอน
ลู่ฉือถามว่า “เจ้าอยากช่วยนางหรือ?”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนพยักหน้า
นี่ไม่ใช่ถามอะไรไร้สาระหรือ?
“เช่นนั้นก็รับปากนางเถิด”
หลิ่วอวิ๋นเหมียน “...”
นางไม่ได้อยากซื้อขายคนเสียหน่อย
แต่ดูจากท่าทีของพั่งยาแล้ว เกรงว่าวันนี้หากไม่เขียนอะไรสักอย่าง นางคงไม่ยอมเอาเงินตำลึงกลับไป
หลิ่วอวิ๋นเหมียนเกิดความคิดขึ้นมาทันใด “เอาเถิด เจ้ารอข้าเข้าไปเขียนก่อน”
พั่งยาไม่รู้หนังสือ ไม่ว่านางจะเขียนอะไร พั่งยาก็ไม่รู้หรอก