บทที่ 50 อกใหญ่มีสมองหรือ

บทที่ 50 อกใหญ่มีสมองหรือ?

ลมหายใจของหลิ่วอวิ๋นซิ่งเป็นปกติ ยกคนขึ้นมาอย่างเบาสบายราวกับอุ้มเด็กคนหนึ่ง

นางกล่าวพลางยิ้มเยาะว่า “เห็นแรงของข้าหรือยัง? หากข้าผลักเจ้าจริง เจ้าจะยังไม่ล้มลงหรือ? ยังจะยืนพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้ได้อีกหรือ?”

ใบหน้าแก่ ๆ ของลู่ฉือแดงก่ำ “ท่านแม่ เจ้า เจ้าวางข้าลงก่อน มีอะไรก็ค่อยพูดกันดี ๆ”

เขาไม่รู้ว่าหานผิงชวนที่เห็นทุกอย่างอยู่ชั้นบนจะคิดเช่นไร

หานผิงชวน: ข้าตบต้นขาจนชาไปหมดแล้ว

ที่แท้หลิ่วอวิ๋นซิ่งใช้วิธีนี้พิชิตใจเจ้านี่เอง

มิน่าเซียวเหยี่ยนถึงไม่กล้าพูดความจริง ที่แท้ตอนอยู่บ้านถูกหลิ่วอวิ๋นซิ่งทุบตีทุกวันหรือ?

หานผิงชวน: พี่ชายข้าคงถูกตีจนยอมสยบกระมัง