กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
บทที่ 200 ข้าน้อย คุจิกิ โคงะ
ถ้าบอกว่าแค่ให้เปลี่ยนชุดเป็นเครื่องแบบแพทย์ที่ออกแบบมาเพื่ออุโนะฮานะ เร็ตสึโดยเฉพาะ ก็ทำให้เซนจู มาโคโตะรู้สึกอยากจะมุดแผ่นดินหนีแล้ว การที่โดนสั่งให้ทำท่าทางตามภาพวาดในสมุดนั่นอีก...
เซนจู มาโคโตะรู้ดีว่าท่าทางพวกนั้น ต่อให้อุโนะฮานะ เร็ตสึเป็นคนทำมันอาจจะดูน่ารักน่าหยิก แต่ถ้าเขาเป็นคนทำล่ะก็ มันต้องดูเหมือนคนบ้าแน่ๆ
‘อาจารย์ครับ ถ้าอาจารย์ไม่ร้ายลึกขนาดนี้ พวกเรายังคงความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ที่บริสุทธิ์ใจต่อกันได้นะครับ...’
เซนจู มาโคโตะร้องไห้ในใจอย่างไม่มีน้ำตา พลางคาดหวังว่าจะได้เห็นร่องรอยของการหยอกล้อบนใบหน้าของอุโนะฮานะ เร็ตสึ