กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
บทที่ 128 อุโนะฮานะ ยาจิรุ
นับตั้งแต่ถือกำเนิดจิตสำนึกขึ้นมาเมื่อพันปีก่อน สิ่งเดียวที่ฉันมีครอบครองนอกเหนือจากชื่อ "อุโนะฮานะ" และดาบฟันวิญญาณในมือแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลย!
โลกที่แสนน่าเบื่อ โลกที่ตายซาก โลกที่จอมปลอม นอกจากการเข่นฆ่าและเลือดสดๆ ที่ทำให้ฉันรู้สึกเบิกบานใจได้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีกเลยที่จะทำให้จิตใจของฉันเกิดความหวั่นไหวได้...
การเข่นฆ่า การเข่นฆ่า การเข่นฆ่า...
ฉันจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองเข่นฆ่าไปมากเท่าไหร่ ก็เหมือนกับที่ไม่มีใครจำได้หรอกว่าตัวเองสูดอากาศเข้าไปมากแค่ไหน
ก็เหมือนกับการสูดอากาศหายใจเพื่อดำรงชีวิต การเข่นฆ่า... มันก็เป็นแค่วิธีการที่ฉันใช้เพื่อรักษาสติสัมปชัญญะ เพื่อสร้างความสุขให้ตัวเอง และเพื่อค้นหาตัวตนของตัวเองเท่านั้นแหละ