บทที่ 106 ความงดงามของอณูวิญญาณระดับจุลภาค

บทที่ 106 ความงดงามของอณูวิญญาณระดับจุลภาค

วินาทีนี้ ภริยาขุนนางท่านนี้ถึงกับชะงักอึ้งไป

ภายใต้รอยยิ้มอันอ่อนโยนและบริสุทธิ์ราวกับแสงแดดยามเช้าของเซนจู มาโคโตะ เธอรู้สึกละอายใจในตัวเองขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าในชั่วพริบตานั้นได้ย้อนกลับไปสู่วัยเยาว์แห่งรักแรก ใบหน้าของใครบางคนที่เลือนหายไปตามกาลเวลาได้กลับมาชัดเจนอีกครั้ง

เพียงแต่ใบหน้านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของเซนจู มาโคโตะไปโดยไม่รู้ตัว

'นี่เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย'

ภริยาขุนนางขบริมฝีปากล่างเบาๆ เอ่ยตำหนิตัวเองในใจด้วยความรู้สึกผิด

ตัวเองมองคุณหมอเซนจูเป็นตัวอะไรกันแน่

ถึงกล้าพูดจาลามกไร้ยางอายแบบนั้นต่อหน้าคุณหมอเซนจูได้

นี่มันเป็นการดูถูกคุณหมอเซนจูชัดๆ