กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
บทที่ 52 ฉันมีเส้นแบ่งทางศีลธรรมนะ
"มะ ไม่เป็นไรครับ ผมแค่หวังว่าจะรักษาให้รันงิคุหายดีก็พอ"
อิชิมารุ งิน รีบเอ่ยปฏิเสธ
"ไม่ลองเก็บไปคิดดูหน่อยจริงๆ เหรอ"
เซนจู มาโคโตะ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย
ท้ายที่สุดแล้ว คนที่มีภาวะหนังตาตกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าที่อธิบายไว้ในตำราเรียนอย่างอิชิมารุ งินนั้นหาได้ยากมากจริงๆ มันทำให้เซนจู มาโคโตะเกิดอาการคันไม้คันมือขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
นี่มันคือสถานการณ์คลาสสิกของหมอเก่งมาเจอเคสผู้ป่วยแบบมาตรฐานเป๊ะๆ ถ้าไม่ลองรักษาดูสักหน่อย มันก็คงจะรู้สึกผิดต่อวิชาชีพของตัวเองอยู่บ้าง
"มะ ไม่ต้องหรอกครับ ผมแค่อยากให้รันงิคุหายดีเท่านั้น"
อิชิมารุ งิน ไม่ยอมถอยห่างจากเส้นตายของตัวเองแม้แต่น้อย เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองต้องตกกระไดพลอยโจนถูกหมอนี่จับมาดัดแปลงแก้ไขจริงๆ