กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
บทที่ 50 คุณค่าของอิชิมารุ งิน
ทันใดนั้น สีหน้าของโยชิกามิ ไทเมย์ที่ถูกขัดจังหวะก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมาทันที ราวกับนกยูงที่กำลังจะรำแพนหางอย่างช้าๆ แต่จู่ๆ ก็โดนท่าสวนทวารพันปีเข้าอย่างจัง จนต้องหุบหางกลับเข้าไปในพริบตา
"มาโคโตะคุง นายไม่ต้องพักผ่อนหน่อยเหรอ ฉันจะเล่าเรื่องของฉันให้นายฟังพอดีเลย" โยชิกามิ ไทเมย์ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอราวกับยังอารมณ์ค้างอยู่
"ไม่ต้องแล้วล่ะครับ เพราะผมรู้เรื่องหมดแล้ว" เซนจู มาโคโตะตอบ
โยชิกามิ ไทเมย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "มาโคโตะคุง นายเคยได้ยินเรื่องของฉันเหรอ?"
"เปล่าครับ"
เซนจู มาโคโตะยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วตอบว่า "แต่บนใบหน้าของคุณมันเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ผมเลยชอบที่จะค่อยๆ อ่านมันด้วยตัวเองมากกว่าฟังจากปากคุณน่ะครับ"