กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม่บอกหมก
บทที่ 44 พวกเรามาเข่นฆ่ากันเถอะ
จากนั้น ท่ามกลางรูม่านตาที่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงของเซนจู มาโคโตะ มินาซึกิที่เพิ่งกลืนกล่องข้าวเข้าไปกลับบ้วนขวดเล็กๆ สองขวดออกมาให้อุโนะฮานะ เร็ตสึ ซึ่งเธอก็รับมันไว้ในมืออย่างพอดี
จบ จบสิ้นแล้วเหรอ?!
อาจารย์อุโนะฮานะถึงกับเอาดาบฟันวิญญาณของตัวเองมาใช้งานแปลกประหลาดแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย!
นี่มันกะจะใช้มินาซึกิเป็นกระเป๋าเก็บของแบบพกพาที่มีชีวิตเลยใช่ไหมเนี่ย
หรือเรียกสั้นๆ ว่า กระเป๋าเนื้อ (เซ็นเซอร์) ใช่มั้ย
วันหลัง อาจารย์อุโนะฮานะคงไม่แอบจับฉันไปทดลองอะไรแปลกๆ หรอกนะ